Er is moed voor nodig om je eigen weg te vinden

Noldie heeft altijd het gevoel gehad dat ze ‘anders’ was. Ze heeft iedere keer weer zelf de regie gepakt in haar leven en zichzelf altijd toestemming gegeven om simpelweg gelukkig te zijn. Elke angst die ze overwon, maakte kracht in haar los. Ze heeft geprobeerd zich niet afhankelijk te maken van wat haar ouders van haar wilden of ‘wat de maatschappij nu eenmaal verwacht’. En dat is als je een klein meisje bent best lastig en het heeft haar niet altijd een makkelijk leven opgeleverd. Maar het was wel haar leven en daar was ze trots op! Dit heeft haar gemaakt tot de mens die ze wilde zijn.

Zus Jacky: “Noldie heeft van alles altijd een klein feestje gemaakt. Daarom kijk ik nog een keer heel erg goed”

Noldie heeft mij gevraagd het verhaal van haar leven op te schrijven. En zo hebben we samen met haar zoon Ivo, Patricia, haar moeder, 3 zussen en een broer op een mooie zomerdag gesproken over het leven; over keuzes maken, loslaten, afscheid nemen. Er kwamen anekdotes uit haar jeugd voorbij. Foto’s van haar jonge jaren en latere leven. Ook de moeilijke momenten werden niet geschuwd. Verhalen met een lach en een traan, maar vooral ook veel lach. Met als rode draad de waarde van elkaar als gezin. Over hoe jullie uiteindelijk met elkaar vergroeid en verbonden zijn geraakt.
Ik stel vragen en ik luister naar de verhalen die voorbijkomen. Ik ontdek Noldie. Heb bewondering en krijg inzicht in een diepere laag van Noldie. Haar lijden is een familieaangelegenheid; iedereen doorstaat het samen. Een gesprek dat ruimte geeft aan het mooiste dat er uiteindelijk is: de voorbije tijd en alle herinneringen die daarin gedijen en die zijn wat je ooit was en wat je nu bent. We hebben met elkaar vandaag een stukje geschiedenis geschreven om vervolgens straks allemaal een nieuwe fase van het leven in te gaan.

Laatste les van Noldie

Neem de dingen zoals ze zijn. Vind innerlijke rust en vergeef jezelf en anderen. Leef kalmer!

“Het is een erg fijne plek in het hospice, ik wil hier graag nog even blijven. Zeker nog 15 dagen want dan komt mijn zwager uit Australië. Maar het liefst nog wat langer!”

Noldie ik ben dankbaar dat ik een stukje met je mee mag wandelen.
Je laat ons zien dat het nooit gisteren en ook nooit morgen is, maar altijd vandaag.

Jacqueline Hofman

11 september 2017

Zaterdag 30 september is het kalme moment van overgave gekomen; als kracht niet zozeer een kwestie is van je vastklampen aan het leven, maar van loslaten. Noldie is sterk genoeg geweest om de hele strijd met de ziekte door te maken, maar heeft nog meer kracht getoond toen zij eindelijk losliet en het onbekende tegemoet ging – want daar is veel kracht voor nodig.

The post Noldie Luimes; haar 58e en laatste zomer appeared first on Bureauvooruitvaartzorg.nl.

‘Omdat je soms
iets vast wilt houden
een moment, een gedachte, een inzicht
opschrijven, verzilveren, na-lezen
wat begint in een moment van ‘dat is ‘t’
en daar niet eindigt’

Ik heb iets met taal, met schrijven, met poëzie, maar vooral met verhalen van mensen. Verhalen van mensen inspireren en verrijken mij, elke dag weer.
In ieder leven zit een verhaal dat de moeite waard is om verteld, gehoord en bewaard te worden. Al die mooie mensen met hún verhaal die op mijn pad komen zijn mijn inspiratiebron. Mijn blogs worden verhalen met gevoel, met hart en ziel. Over het reilen en zeilen van mijn dagelijkse werkzaamheden, over mij, over mijn gedachten en ervaringen en over gebeurtenissen hoe klein of groot dan ook. Dit is mijn eerste blog, spannend!

Twee jaar geleden deed ik de uitvaart van een pater uit Nijmegen. Deze pater werd in zijn leven geïnspireerd door de Ginkgo Biloba. De Ginkgo Biloba is de boom van Goethe; hij schreef er een prachtig sonnet over. Dit sonnet, dat op de rouwkaart van de pater stond, wil ik met jullie delen:

Zie dit kleinood in mijn gaarde:
boomblad uit de Oriënt,
siert met zijn geheime waarde,
ingewijden wel bekend.

Leeft het als een enkel wezen,
innerlijk in twee gedeeld?
Of vormt juist het uitgelezen
tweetal één herkenbaar beeld?

Langzaam rijpende ideeën
werpen op die vragen licht.
Voel je niet dat ik in tweeën
eenling ben in mijn gedicht?

Deze voor mij onbekende boom, moest wel heel bijzonder zijn.

Ik ben erover gaan lezen en de Ginkgo Biloba is één van de oudste (270 miljoen jaar), nog levende boomsoorten op de wereld. Het is de heilige boom van het Oosten, een symbool van eenheid, van tegenstellingen, van hoop, tijdsloosheid en een lang leven. Deze boom heeft een enorme overlevingskracht. Vanaf mijn kennismaking met deze boom hebben de symboliek en de blaadjes, die een vorm van een hart hebben, een enorme aantrekkingskracht op mij gekregen.

Even was de boom uit mijn gedachten.

December 2016. Ik logeerde samen met Robert een paar nachten in The Robertson Small hotel in Zuid Afrika. Vanaf het moment dat ik daar een voet over de drempel zette, overviel mij een emotie die ik niet goed kon duiden. Een moment van; Alles Klopt. Ik kan geen woorden geven aan dit gevoel. Wat gebeurde er met mij?

En toen…
Na honderden wijngaarden
Wel duizend Rode Disa’s
Slechts één Ginkgo boom

Onder díe Ginkgo boom met daarboven de Zuid Afrikaanse zon mochten wij genieten van zijn/haar dansende, lichtgroene blaadjes. De juiste plek op het juiste moment, het juiste gezelschap, de zon, het eten en de magie van dit prachtige blad van de Ginkgo – veroordeelde mij tot deze boom. Dit gevoel en beeld wilde ik vastleggen; in The Robertson Small onder de Ginkgo boom is het idee voor het logo van – Jacqueline Hofman Î Bureau voor uitvaartzorg – geboren. Ik vergeet bijna de wijn. Welke wijn wij dronken? ‘The Work of Time’.

Jacqueline van Aerts –  Hofman

The post Van droom naar realisatie appeared first on Bureauvooruitvaartzorg.nl.